Het verhaal van Axel: hoe hij met 3% zicht zijn routine vond

Een lichaam dat anders waarneemt

“Ik zie dus 3%, dat is niet veel. Ik kan vooral contrasten goed zien, maar teksten lezen wordt lastig. Dan moet ik echt alles heel dichtbij houden, bijna op neusafstand.” Voor Axel betekent dit dat veel dingen in het dagelijks leven net wat meer moeite kosten. Digitale hulpmiddelen helpen, maar in de echte wereld blijft het vaak improviseren. “Als ik op een station sta en ik wil weten wat er op de borden staat, maak ik een foto en zoom ik in. Zo red ik me wel, maar het kost altijd extra handelingen.”

Die extra handelingen lijken klein, maar stapelen zich op gedurende de dag. Waar anderen snel schakelen tussen situaties, moet Axel vaker vertragen, controleren en aanpassen. Dat geldt ook voor bewegen. In een sportschool, waar veel draait om overzicht, timing en zelfstandigheid, wordt dat verschil nog duidelijker. “Ik moet normaal gesproken alles bijhouden, gewichten onthouden of ergens opschrijven. Dat is niet alleen onhandig, maar ook lastig leesbaar voor mij.” Het maakt dat sporten niet alleen fysiek inspanning vraagt, maar ook mentaal meer energie kost dan nodig.

Opnieuw beginnen na een lange pauze

Na een lange periode zonder sporten begon het toch weer te kriebelen. “Ik was twee jaar geleden verhuisd naar Amersfoort en merkte dat ik veel binnen zat. Ik had gewoon een reden nodig om weer naar buiten te gaan.” De motivatie zat niet in prestaties of uiterlijk, maar in het gevoel dat hij iets miste in zijn dagelijkse ritme.

Toch voelde de eerste stap spannend. “Die eerste proefles vond ik best spannend. Je weet niet hoe het gaat en je hebt toch net wat meer hulp nodig. Dan is het afwachten of een plek daar ook voor openstaat.” Dat moment zegt veel over hoe belangrijk de omgeving is, zeker wanneer je net wat meer nodig hebt dan gemiddeld. Die twijfel verdween snel toen hij eenmaal binnen was. “Het voelde eigenlijk meteen als een warm bad. Ik had gelijk het idee: dit gaat goed komen.”

Zelfstandig trainen als kantelpunt

Wat uiteindelijk het grootste verschil maakte, was de mogelijkheid om zelfstandig te trainen zonder constant afhankelijk te zijn van anderen. “Het instellen van apparaten doen we één keer samen en daarna hoef ik er nooit meer over na te denken. Alles wordt automatisch ingesteld en bijgehouden. Voor mij is dat echt het verschil tussen wel of niet zelfstandig kunnen sporten.”

Waar hij eerder afhankelijk was van begeleiding of sportmaatjes, merkte hij dat hij nu zelf de controle had over zijn training. “Ik hoef geen Excel bij te houden of op mijn telefoon te zoeken naar gewichten. Dat maakt de drempel om te gaan echt een stuk lager.” Dat praktische verschil heeft ook een mentaal effect. Het haalt twijfel weg en zorgt ervoor dat de focus verschuift naar het bewegen zelf in plaats van alles eromheen. “Je hoeft niet na te denken over wat je moet doen. Je volgt gewoon het ritme en kunt lekker doortrainen.”

Een omgeving die overzicht geeft

Naast de toestellen speelt ook de omgeving een grote rol in hoe toegankelijk sporten voelt. Voor Axel is overzicht geen luxe, maar een voorwaarde om ontspannen te kunnen trainen. “Voor mij is het belangrijk dat het overzichtelijk is. Dat is het hier. De coaches zijn nooit ver weg en de ruimte is niet overweldigend.”

In een traditionele sportschool zou dat anders zijn. “Ik zou niet goed kunnen zien of een apparaat vrij is of niet. Dat zou voor mij gewoon niet werken.” De combinatie van drukte, onduidelijkheid en constante prikkels maakt het in zo’n setting moeilijker om focus te houden. Juist de kleinschaligheid en structuur zorgen ervoor dat hij zich zekerder voelt en minder hoeft te compenseren voor zijn beperking. “Omdat het op afspraak is, is er altijd plek en hoef je niet te zoeken of te wachten. Dat maakt het veel relaxter.”

Van mentale stap naar fysieke verandering

Hoewel Axel begon met een mentaal doel, merkte hij al snel dat het effect verder ging dan dat. “Ik kwam eigenlijk voor mijn mentale gezondheid. Ik wilde gewoon meer naar buiten en iets doen. Maar na een paar weken voelde ik me al beter.”

De training werd een vast moment in zijn week, een plek waar hij even uit de dagelijkse drukte kan stappen en zijn hoofd leeg kan maken. “Als het even niet lekker gaat op werk, dan is het fijn om hierheen te gaan en mijn hersenen uit te zetten en gewoon te sporten.” Dat gevoel van ontspanning en structuur zorgde ervoor dat hij het niet alleen volhield, maar het ook echt leuk begon te vinden. “Ik had niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Maar doordat je voortgang ziet, wordt het ook motiverend.”

Meer zelfvertrouwen in het dagelijks leven

De fysieke veranderingen kwamen daarna bijna vanzelf, maar hadden wel een merkbaar effect op hoe hij zich voelt. “Mijn kracht is echt toegenomen en dat merk je in alles. Van het huishouden tot gewoon bewegen buiten.” Ook vanuit zijn omgeving kreeg hij dat terug. “Collega’s en mensen om me heen zeggen op een gegeven moment: je ziet het echt.”

Wat begon als een manier om meer te bewegen, groeide uit tot iets dat ook zijn zelfbeeld beïnvloedde. “Ik voel me gewoon beter over mezelf. Dat merk je in kleine dingen, zoals makkelijker in korte mouwen lopen.” Dat extra zelfvertrouwen beperkt zich niet tot de gym, maar werkt door in zijn dagelijkse leven. “Vooral buiten de gym merk ik het. Op werk en in het dagelijks leven sta ik gewoon wat sterker.”

Wat begon als een praktische stap om weer in beweging te komen, groeide uit tot een vaste routine die hem niet alleen fysiek sterker maakt, maar ook mentaal meer rust en zekerheid geeft. In de studio van The Gym Society in Amersfoort vond hij een manier van trainen die aansluit op wat hij nodig heeft: overzicht, structuur en de mogelijkheid om zelfstandig te blijven bewegen.